Kashinath Shriram Jatar (Bapurao)

K. S. Jatar was the eldest son of Shriram Bhikaji Jatar. He was born on August 6, 1871, and died in 1951.

Nothing much is known about his childhood, which he spent in the then CP & Berar with his father who was in the education department. Being the eldest son and with a large number of siblings after him who had to be looked after, his father (Baba) shrewdly interrupted his education and much against his will, prevailed on Bapurao to join the Covenanted Civil Service (CCS) at an early age of 22 years before he finished his graduation. His first posting was as an attaché to the Resident of Hyderabad, then based in Amraoti. He was married two years earlier to Uma Bhopatkar.

By the dint of his merit, he was elevated to assistant commissioner as this link shows

This is a sample of a page which mentions him from the above URL.

Young Bapurao imbibed a great deal from his father who taught him the ropes. After his father’s death in 1899, he looked after his mother (Aaisaheb) and his siblings. Guided by his mother and by dint of his efforts, Bapurao learnt to be a first-class administrator and acquitted himself very well in his professional as well as private life.

He was married to Uma Jatar nee Bhopatkar and the couple had nine children – four sons and three daughters and had a fruitful and happy family life.

In chronological order the names of his children (now all deceased) are: Tatyasaheb (Raghunath Jatar), Appasaheb (Vasudev Jatar), Babukaka (Shantaram Jatar), Kamalatai (Kamala Thakur nee Jatar), Ani Garde nee Jatar (Anusaya), Chani (Chandrabhaga Jatar who died before marriage), Banutai (Sarojini Inamdar nee Jatar), Anna (Damodar Jatar), Sushilatai (Sushila Nanal nee Jatar).

(Uploaded from the draft and family tree by Brig. (Retd) R. V. Jatar, the grandson of Shriram Jatar.  The book reference is by Nita Jatar Kulkarni who has compiled this post).

6 thoughts on “Kashinath Shriram Jatar (Bapurao)

  1. I have many vivid memories of Bapurao. Actually, Bhausaheb used to revere him. If our family has done well, most of the credit goes to Bapurao for setting the correct precedents and inculcating the right values in us.

    Sudhir Jatar

    Like

  2. Nita and Sudhirmama have done a fantastic job of starting this family site.The compilation and presentation is excellent.Hope every one in the family will respond!
    LATA

    Like

  3. I have published an article on Bapurao in Maharastra Times Pune on 10/10/17. I can not copy paste it here. Please give me an emai id where I can send it.
    Thanks
    Yashwant Bhagwat

    Like

  4. देवडीवरून पाहिलेली स्वप्ने ! / आभाळाएव्हढी दानत असलेली माणसे. थँक्यू
    १९२५ च्या आसपास पुण्यात उदार श्रीमंत माणसे किंवा प्राध्यापक घरी वार लाउन गरीब घरातील विध्यार्थी ठेवत. त्याने एका घरी राहायचे तिथली कामे करायची आणि रोज कुणाकडे तरी जेवायला जायचे. माझ्या वडिलांना नारायण पेठेतील जटारांचे असे घर ( सध्याचा राष्ट्रभाषेचा वाडा ) मिळाले की रोज तिथली भाजी आणणे , मुलांना शाळेला पोचवणे वगैरे पडतील ती सर्व कामे करायची. त्याच घरी जेवायला आणि राहायला मिळायचे. नंदेश्वर ( मंगळवेढा ) इथली आमची कोरडवाहू शेती खासगी सावकाराकडे कर्जामुळे वर्षानुवर्षे गहाण पडलेली होती. एक पोते शेंगदाणे पेरले तर एक पोते शेंगा पिकायच्या ! असली शेती.. या खातेऱ्यात राहून मुलाचे नुकसान न व्हावे म्हणून माझ्या निरक्षर पण धोरणी आजीने वडिलांना वयाच्या आठव्या वर्षी शिक्षणासाठी तिथून बाहेर काढून निरनिराळ्या घरी ठेवले . ज्या वयात हातात खेळणी असतात त्या वयात हाती केरसुणी आली. बालपण हरवले.. शेवटचे घर जटारांचे असणार होते. या वाड्याच्या देवडीवर ( घर गड्याला रात्री झोपण्यासाठीच्या अरुंद कट्ट्यावर ) वडील कॉलेजचा इंटर सायन्स चा अभ्यास करायचे . तिथेच झोपायचे. त्यांना इंजिनियर व्हायचे होते.वाड्याचे मालक बापूसाहेब जटार हे जरी एक करारी अधिकारी म्हणून निवृत्त झालेले होते तरी अतिशय आध्यात्मिक वृत्तीचे होते. त्यांचा जबरदस्त दरारा होता. त्यांचेकडे घोड्याची बग्गी होती. ती हाकायला जरी माणूस होता तरी अधून मधून वडिलांना ती हाकावी लागायची. वडील पहाटे तालमीत जायचे. समोरच्या निरक्षर गवळ्याचे हिशेब लिहिण्या बद्दल तो त्यांना एक ग्लास दूध फुकट द्यायचा ! वाड्यातील माणसे वडिलांना घरातीलच एक आहे असेच मानायची. परकेपणा जराही नव्हता. तरीपण कधी भूक अनावर झाली की खायला मागायचा संकोच वाटायचा मग वडील घोड्यासाठी भिजवलेले तोबऱ्यातील हरभरे गुपचूप खायचे. पुढे बग्गी जाऊन मोटार गाडी आली. ड्रायव्हर म्हणून कोंडिबाला जरी ठेवले होते तरी वडिलांना अधून मधून ती हाकावी लागायची. देवडीवर जेव्हा वडील आडवे व्हायचे तेव्हा त्यांना वरच्या मजल्यावरच्या वाळत घातलेल्या भारी भारी साड्या दिसायच्या. आपलं आयुष्यात कधी लग्न तरी होईल का असं वाटायचं. आपण इंजिनियर होऊ का ? असं वाटायचं .
    .त्या घरी एकदा संघर्षाची ठिणगी उडाली आणि अतिशय क्षुल्लक कारणावरून माझ्या वडिलांना तात्काळ ते घर सोडावं लागलं.. पण त्या ठिणगीमुळे माझ्या वडिलांच्या भाग्याचे दरवाजे उघडले. तो आयष्यातला टर्निंग पॉईंट ठरला. , मग वडिलांनी दोरीवरचे धोतर , शर्ट आणि पुस्तके वळकटीत घातली आणि वाडा सोडला. पण आता जायचे कुठे ? वाटेत बापूसाहेबांचाच एक नातलग भेटला . तो म्हणाला,” टाक माझ्या माळयात वळकटी आणि शोध काम.” ओळखीचे एक प्लम्बर म्हणाले , ” कर मला माझ्या कामात मदत ‘ त्या दिवशी कॉलेज संपले आणि वडील नळया जोडण्याची कामे करू लागले. इंजिनियर व्हायचे स्वप्न हवेत विरून गेले. दरम्यान, बापूसाहेबांचा राग निवळला होता. तो खरंतर क्षणिक होता . वडील प्लम्बर झाले, हे त्यांना कळले होते. घराची इतर कामेही करू लागले होते. बापूसाहेबांनी त्यांना बोलावून वाड्याची कामे सांगितली. ती चांगली व्हायची. यामध्ये तीन चार वर्षे गेली. सायकलवर पोत्यात हत्यारे नळीला बांधून कामाला जाणाऱ्या आणि खानावळीत जेवणाऱ्या फिटरला मुलगी कोण देणार ? एकदा रस्त्यात फर्ग्युसन कॉलेजचे वडिलांचे आवडते प्रा.माणिकराव गणेश टोळे भेटले. त्यांना सर्व हकीकत समजली. त्यांनी वडिलांना घरी बोलावले. आपली भाची देऊ केली. तिचे वडील डॉक्टर. मोठ्या नाराजीने आणि नाखुषीने डॉक्टरांनी आपली मुलगी वडिलांना देऊ केली. माझ्या वडिलांचे लग्न ठरले. ” मांडवशोभा म्हणून काही दागिने द्या लग्नानंतर लगेच परत आणून देतो” असे वडील बापूसाहेबाना म्हणाले. त्यावर त्या देवमाणसाचे वेगळेच रूप वडिलांना दिसले. ते म्हणाले , ‘ लगेच परत केलेस तर तुझ्या घरात भांडणे लागतील.. मी तुला गोठ , पाटल्या , बिलवर, मोहनमाळ वगैरेंचा खऱ्या दागिन्यांचा सर्व सेट देतो. तू एक करायचेस, अंगठी घेण्याची ऐपत आली की ती विकत घ्यायची आणि माझी परत करायची असे हळू हळू सर्व दागिने परत कर’ ” . वडील चकितच झाले. पावती नाही, चिठ्ठी नाही , चपाटी नाही . देऊन टाकले सर्व दागिने.! नंतर कितीतरी वर्षे वडील त्यांचे दागिने परत करत होते. मी लहानपणी त्या वाड्यात खूपदा जायचो. वडील पुढे बिल्डिंग कॉन्ट्रॅक्टर झाले. त्यांनी बांधलेल्या इमारती अजूनही आहेत.

    बापूसाहेबांचा थोरपणा कळतो. जिथे माझ्या वडिलांच्या उज्ज्वल भविष्याची बीजे पेरली गेली तो वाडा आणि ती देवडी अजूनही अस्तित्वात आहे.आज ती माणसे नाहीत पण त्यांच्या आशीर्वादामुळे आम्हीही मोठे झालो आमचीही भरभराट झाली
    त्यांचे आम्ही सदैव ऋणी आहोत.
    यशवंत भागवत
    Part of his was published in Maharashtra Times Pune 10/10/2017

    Like

  5. I have many memories of Bapurao and his two younger brothers, another one, my grandfather, died before I was born). Visiting 388 Narayan Peth and also when he visited Hyderabad for a surgical procedure, because his son Babumama was a highly placed official in the Health Department of the State his son’s. Just yesterday, and last week-end we met at my niece’s house in New Jersey, and relating to her son Papa Joshi almost all of this infor. He is visiting Pune often and stays ina condo at Sankul. 5th generation decsendant froma Jatar!
    Bal Borgaonkar, Son of Kumudtai Jatar Borgaonkar and grandson of Balasaheb Jatar, younger brother of Bapurao.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s